6 مارس 2025- در مطالعه ی اخیراً منتشر شده در مجله ی JAMA Network Open، محققان ارتباط بین کیفیت و مدت خواب را با خطر ابتلا به دیابت نوع 2 (T2D) در زنان مبتلا به دیابت بارداری(GD) ارزیابی کردند.
حدود یک سوم بزرگسالان در ایالات متحده در سال 2020 به طور منظم کمتر از هفت ساعت در روز می خوابیدند. شواهد در حال افزایش نشان می دهد که مدت زمان خواب کوتاه تر و خروپف مکرر با خطربیشتر ابتلا به دیابت نوع 2 مرتبط است. دیابت بارداری، یکی از شایع ترین عوارض بارداری است و 2 تا 30 درصد از بارداری ها را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می دهد. زنان مبتلا به دیابت بارداریشانس بیشتری برای ابتلا به دیابت نوع 2در آینده دارند.
زنان مبتلا به دیابت بارداری، مقاومت به انسولین و اختلال عملکرد سلول های بتا را در دوران بارداری تجربه می کنند که ممکن است به مرور زمان بدتر شود. به این ترتیب، آنها نسبت به عموم مردم ممکن است زودتر به دیابت نوع 2 مبتلا شوند. در حالی که مطالعات چندین عامل خطر قابل تغییر مانند فعالیت بدنی و کیفیت رژیم غذایی را بررسی کرده اند، ارتباط بین خواب و خطر T2D در این جمعیت پرخطر نامشخص است.
در مورد این مطالعه
زنانی که به طور منظم خروپف می کردند، میوه، سبزیجات و غلات سبوس دار کمتری مصرف می کردند که منجر به نمرات کیفیت رژیم غذایی ضعیف تر می شد.
در مطالعه ی حاضر، محققان ارتباط خواب آلودگی در طول روز، مدت زمان خواب و فراوانی خروپف را با خطر ابتلا به T2D در زنان مبتلا به دیابت بارداریبررسی کردند. جامعه ی مورد مطالعه شامل افرادمبتلا به دیابت بارداریاز مطالعه کوهورت آینده نگر سلامت پرستاران (NHS) II بود. در مطالعه حاضر، محققان از پاسخ های افراد شرکت کننده به سوالات مربوط به ویژگی های خواب در پرسشنامه سال 2001 استفاده کردند.
افراد در صورت داشتن دیابت نوع 1 و 2، بیماری قلبی عروقی، سرطان، حاملگی چندقلو، دیابت نوع 2 قبل از دیابت بارداری،یا در دست نبودن اطلاعات از مطالعه حذف شدند. ویژگی های خواب یک بار در سال 2001 گزارش شد. شرکت کنندگان وضعیت خروپف کردن و مدت زمان خواب خود را در 24 ساعت گزارش کردند. شرکت کنندگانی که گزارش داده بودند که دیابت نوع 2دارند، یک پرسشنامه تکمیلی در مورد آزمایش های تشخیصی، علائم و درمان هیپوگلایسمی را تکمیل کردند.
محققان نشانگرهای زیستی متابولیسم گلوکز، مانند پپتید C، هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c)، و انسولین، را ارزیابی کردند. شرکت کنندگان تا آخرین پرسشنامه، تشخیص T2D، مرگ، یا تا ماه ژوئن 2021 تحت نظارت قرار گرفتند. مدلهای رگرسیون خطر متناسب کاکس برای تعیین ارتباط بین ویژگیهای خواب و خطرT2D که برای متغیرهای کمکی تنظیم شده اند، استفاده شدند.
متغیرهای کمکی شامل سابقه خانوادگی دیابت، تعداد زایمانها، قومیت/نژاد، استفاده از قرص های ضدبارداری، کار در شیفت شب، وضعیت یائسگی، افسردگی، بیماریهای تنفسی، استفاده از داروهای ضد افسردگی، سیگار کشیدن، فعالیت بدنی، مصرف کافئین، مصرف الکل، شاخص توده بدنی (BMI)، کل میزان انرژی مصرفی و استفاده از داروهای تأثیرگذار بر خواب بودند. نشانگرهای زیستی بر اساس دستههای مختلف خواب با استفاده از میانگین های کمترین مربعات مقایسه شدند.
یافته ها
حدود 20 درصد از زنان مبتلا به دیابت حاملگی، طی 17 سال پیگیری به دیابت نوع 2 مبتلا شدند.
این مطالعه شامل 2891 شرکت کننده با میانگین سنی 45.3 سال بود. در طول میانگین پیگیری 17.3 سال، 563 نفر به دیابت نوع 2 مبتلا شدند. در ابتدای مطالعه، افرادی که معمولا خروپف می کردند نسبت به افرادی که هرگز یا به ندرت خروپف می کردند، احتمال بیشتری داشت که سیگار بکشند، از داروهای مؤثر بر خواب استفاده کنند و افسردگی، بیماریهای تنفسی،BMI بالاتر، کیفیت رژیم غذایی پایین تر، و فعالیت بدنی کمتری داشته باشند.
علاوه بر این، افراد با مدت زمان خواب کمتر (≤ شش ساعت در روز) احتمال بیشتری داشت که شاغل در شیفت شب و یائسه باشند، و BMI و مصرف کافئین بالاتری نسبت به افرادی با هفت تا هشت ساعت خواب در روز داشتند. شرکت کنندگانی که تعداد دفعات خواب آلودگی آنها در طول روز بیشتر بود، احتمال بیشتری داشت که از داروهای مؤثر بر خواب استفاده کنند، شاخص توده بدنی بالاتری داشته و کافئین بیشتری مصرف کنند و فعالیت بدنی کمتری نسبت به افرادی داشته باشند که هرگز یا به ندرت خواب آلودگی را در طول روز تجربه می کردند.
مدت زمان کوتاه خواب با افزایش خطر دیابت حتی پس از در نظر گرفتن شاخص توده بدنی و عوامل سبک زندگی مرتبط بود.
محققان ارتباط قابل توجهی را بین هر دو خروپف گاه به گاه (1 تا 2 شب در هفته) و معمول (بیش از 3 شب در هفته) و خطر بالاتر ابتلا بهدیابتمشاهده کردند، حتی خروپف گاه به گاه خطر ابتلا به دیابت را به طور قابل توجهی افزایش داد. خطر ابتلا به دیابت نوع 2 درافرادی که ≤ شش ساعت در روز می خوابیدند، در مقایسه با افرادی که هفت تا هشت ساعت در روز می خوابیدند، به طور قابل توجهی بالاتر بود. با این حال، خواب ≥ 9 ساعت در روز با خطر ابتلا به دیابت نوع 2ارتباطی نداشت. خطر ابتلا به دیابت در شرکت کنندگانی که بیش از چهار روز در هفته خواب آلودگی را در طول روز تجربه می کردند، در مدلهای تعدیل شده با سن بالاتر بود، اما این ارتباط پس از تنظیم کامل متغیرهای کمکی، از جمله BMI، غیرمعنی دار شد.
علاوه بر این، شرکت کنندگانی که به طور منظم خروپف می کردند و کمتر می خوابیدند، بالاترین خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را داشتند، با نسبت خطر (HR)2.06.
تجزیه و تحلیل نشانگر زیستی شامل بررسی داده های خواب و نمونه ی خون ناشتای 527 نفر بود. سطوح HbA1c افرادی که معمولاً خروپف می کردند به طور قابل توجهی بالاتراز افرادی بود که به ندرت خروپف می کردند. همبستگی های مثبت معنی داری بین فرکانس خروپف و سطوح بالاتر HbA1c، پپتید C و انسولین مشاهده شد (0.01=p برای همه). با این حال، مدت زمان خواب و خواب آلودگی در طول روز با این نشانگرهای زیستی پس از تنظیم برای متغیرهای کمکی، ارتباط معنی داری نداشتند.
نتیجه گیری
به طور خلاصه، این مطالعه نشان داد که کمبود خواب و خر و پف (چه گهگاهی و چه مکرر) با افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) در زنان دارای سابقه دیابت بارداری (GD) مرتبط است. همچنین، فرکانس خر و پف با پروفایل متابولیکی نامطلوب مرتبط بود. این نتایج اهمیت سلامت خواب را در این جمعیت پرخطر برجسته کرده و پیشنهاد می کند که استراتژی های پیشگیری از پیشرفت دیابت بارداری به دیابت نوع 2 باید شامل سلامت خواب با تأکید بر نظارت بر خر و پف و مدت زمان خواب باشند. با این حال، ویژگیهای خواب تنها یک بار در ابتدای مطالعه گزارش شدند که ممکن است منجر به برآورد کمتر از واقعیت این ارتباط ها شده باشد.
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20250306/Snoring-regularly-Your-diabetes-risk-jumps-if-you-had-gestational-diabetes.aspx